W ciągu ostatnich ponad stu lat ludzie wypróbowywali dużą liczbę materiałów zatorowych do leczenia chorób naczyniowych lub chorób hipernaczyniowych w okolicy czaszkowo-szyjnej. W 1904 roku dr Dawbarn opisał embolizację złośliwych guzów głowy i szyi przy użyciu zmieszanego płynnego materiału z białego wosku i wazeliny. W 1930 roku Brooks po raz pierwszy zembolizował zatokę szyjną-jamistą plastrami mięśni przez tętnicę szyjną.
Trzydzieści lat później, w 1960 roku, Luessenhop i Spence opisali pierwszy przypadek embolizacji AVI w organizmie. Odsłonęli tętnicę szyjną wspólną podczas operacji i użyli cząstek gumy silikonowej jako materiału zatorowego do embolizacji. Kolejnym kamieniem milowym w neuroradiologii interwencyjnej jest to, że w latach 60. Serbinenko po raz pierwszy zastosował do leczenia odłączany balon, aw 1974 r. Opublikował swoje doświadczenia w leczeniu przetoki zatoki szyjno-jamistej odłączanym balonem. W tym samym czasie ludzie zaczęli stosować żelatynę gąbki jako materiału embolizującego, którą również po raz pierwszy zastosowano w leczeniu zatoki jamistej tętnicy szyjnej w 1964 roku. Alkohol poliwinylowy (PVA) zaczęto stosować jako materiał embolizujący w 1974 roku, początkowo w postaci gąbki, a obecnie cały PVA używany do embolizacji ma postać granulek.
W 1976 roku elastyczne pierścienie Gianturco ze stali nierdzewnej zaczęto stosować jako interwencyjne materiały zatorowe i były z powodzeniem stosowane do przezżylnej embolizacji przetok DAW i zatoki jamistej tętnicy szyjnej. Następnie ludzie wprowadzili wiele ulepszeń w kształcie i materiale cewki sprężyny, wśród których najbardziej rewolucyjną zmianą jest nadająca się do recyklingu elektrolityczna cewka sprężyny, pomyślnie opracowana przez Guglielmi i in. w 1991 r. Następnie pojawiła się jedna po drugiej duża liczba odłączanych cewek, które nie tylko skutecznie promowały interwencyjne leczenie embolizacji tętniaków wewnątrznaczyniowych, ale także były szeroko stosowane w interwencyjnym leczeniu nurnikowym malformacji naczyń mózgowych. Ponadto, podczas opracowywania neurointerwencji, liofilizowane mikrosfery opony twardej, autologiczne skrzepy krwi, mikrosfery alginianu sodu, mikrosfery hydrożelowe, mikrosfery polisacharydowe, mikrosfery ze stali nierdzewnej, mikrosfery diatrizoateaminy żelatyny, segmenty jedwabiu, biały proszek Ke, lekkie cząstki apatytu, itp. próbowano stosować jako materiały do embolizacji.
Wszystkie wymienione powyżej materiały zatorowe są stałymi materiałami zatorowymi. Zaletą jest to, że iniekcja nie jest ograniczona czasowo. Embolizację można nadal wykonać, gdy mikrocewnik nie jest całkowicie założony. Proces wtrysku jest stosunkowo prosty i łatwy do kontrolowania. Wady leżą głównie w dwóch aspektach. Jednym z nich jest to, że cząsteczki nie powinny być ani za małe, ani za małe. Jeśli jest zbyt duży, może zatorować tylko proksymalny koniec dostępu i nie może wejść do zmiany okluzyjnej zniekształconej grupy naczyń krwionośnych. Jeśli jest zbyt mały, łatwo dostanie się do układu żylnego i spowoduje zatorowość płucną lub zator AVM. Przedwczesna okluzja, więc do porodu i wstrzyknięcia wymagany jest mikrocewnik o większej średnicy. W przypadku AVM mikrocewnik do embolizacji przeztętniczej nie może idealnie wejść ani zbliżyć się do masy wady rozwojowej, a materiał zatorowy może jedynie blokować tętnicę zasilającą, co jest jedynie podobne do podwiązania tętnicy zasilającej i nie może być embolizowane do grupy deformacji. Po drugie, zmiany leczone materiałami po embolizacji mają skłonność do rekanalizacji. Z jednej strony wchłania się większość stałych materiałów embolizujących lub skrzepliny utworzonej po embolizacji; Udrażnia naczynia krwionośne i zaopatruje malformację naczyniową. Z powyższych powodów większość litych materiałów zatorowych jest stosowana wyłącznie do przedoperacyjnej embolizacji malformacji naczyniowo-mózgowych.
Idealny materiał embolizacyjny powinien być skuteczny, kontrolowany i bezpieczny. W szczególności powinien mieć następujące cechy: 1) Widoczność; 2) Wystarczająca płynność i możliwość wstrzyknięcia przez mikrocewnik najmniejszego kalibru; 3) ma pewną reakcję zapalną, która powoduje trwałe zamknięcie zatorowanej struktury naczynia krwionośnego; 4) nie ma skutków toksycznych i ubocznych na otaczające zdrowe tkanki, w tym długotrwałych skutków rakotwórczych; 5) Jest łatwy do zdobycia i stosunkowo tani.
Płynny materiał zatorowy ma zwilżalność i może być embolizowany w masie deformacji, więc najprawdopodobniej będzie miał cechy idealnego materiału zatorowego, o którym mowa powyżej. Pod koniec lat 70. ludzie zaczęli stopniowo badać zastosowanie płynnych materiałów zatorowych w zatorowości AVM mózgu i stale opracowywali nowe płynne materiały zatorowe.Historycznie, płynne materiały zatorowe obejmują głównie dwie kategorie: środki do obliteracji naczyń i materiały zatorowe okluzyjne do naczyń.
Środki naczynioruchowe obejmują głównie etanol i tetradecylosulfonian sodu, które są stosowane głównie do bezpośredniego leczenia malformacji żył powierzchownych, które mogą niszczyć komórki śródbłonka, sprzyjać tworzeniu się zakrzepów i powodować atrofię zmiany. W 1997 roku Yakes po raz pierwszy opublikował badanie dotyczące embolizacji wewnątrzczaszkowych malformacji naczyniowo-mózgowych czystym etanolem. Spośród 17 leczonych przypadków, średnio 13 miesięcy angiografii wykazało, że 7 pacjentów zostało wyleczonych tylko przez zastrzyk czystego etanolu. Jednak ryzyko związane z wstrzykiwaniem etanolu ogranicza jego cytowanie. W przypadku opisanym przez Yakesa powikłania wystąpiły u 8 pacjentów, choć większość z nich miała charakter przejściowy. Skutki uboczne etanolu wynikają głównie z jego bezpośredniej odpowiedzialności tkankowej, która może powodować owrzodzenia skóry, martwicę błon śluzowych i trwałe uszkodzenie nerwów. Stosowany do wewnątrzczaszkowej embolizacji AVM znacznie nasila obrzęk tkanki mózgowej wokół zmiany, powodując przejściowe lub trwałe uszkodzenie. Seksualne deficyty neurologiczne. Ponadto masowe zastrzyki etanolu mogą prowadzić do niewydolności sercowo-naczyniowej. Ze względów bezpieczeństwa, chociaż w tym badaniu wskaźnik okluzji AMI był znacznie wyższy niż w przypadku innych materiałów zatorowych, embolizacja środkami do miażdżycy naczyń, takimi jak etanol, nie była szeroko stosowana.
W 1975 roku Sano zgłosił zastosowanie polimerów silikonowych do embolizacji wewnątrzczaszkowych AVM, co było wcześniejszym doniesieniem o płynnych materiałach embolizujących podobnych do okluzji naczyń. Później Berenstein użył do embolizacji mieszanki kopolimeru silikonowego o niskiej lepkości i dużego proszku, w połączeniu z zastosowaniem balonu o podwójnym świetle, co mogło dodatkowo umożliwić przedostanie się materiału embolizującego do dystalnego małego naczynia krwionośnego. Sprawia to również, że płynny materiał zatorowy jest w pewnym stopniu kontrolowany. Od lat 70. XX wieku do embolizacji malformacji naczyniowych wewnątrzczaszkowych stosowano cyjanoakrylanowe materiały embolizacyjne, reprezentowane przez cyjanoakrylan n-butylu (NBCA), stopniowo zastępując wyżej wymienione kopolimery silikonowe. Jako najważniejszy materiał zatorowy w malformacjach naczyniowo-mózgowych jest stosowany od dziesięcioleci. Pod koniec lat 90. amerykańska firma opracowała Onyx, nowy rodzaj płynnego materiału zatorowego. Ze względu na dobre właściwości kontrolowane Onyx stopniowo stał się coraz szerzej stosowanym płynnym materiałem zatorowym. Płynny system emboliczny Lava wyprodukowany z NeuoSafe jest taki sam jak Onyx pod względem wyników klinicznych.
W porównaniu ze stałymi materiałami zatorowymi, zamykające naczynia płynne materiały zatorowe można równomiernie wypełnić docelowe naczynia krwionośne, zmniejszając w ten sposób możliwość rekanalizacji naczyń i uzyskania trwałej embolizacji. Z drugiej strony płynny zator może być wstrzykiwany bezpośrednio do masy wady rozwojowej, aby osiągnąć cel rzeczywistego zatorowania zmiany i wyleczenia zmiany. Obecnie płynne materiały zatorowe zastąpiły stałe materiały zatorowe jako preferowany materiał do embolizacji malformacji naczyniowo-mózgowych. W rzadkich przypadkach jako materiały uzupełniające stosuje się lite materiały zatorowe. Zgodnie z ich charakterystyką, płynne materiały zatorowe zamykające naczynia krwionośne można podzielić na dwa rodzaje: adhezyjne płynne materiały zatorowe i nieadhezyjne płynne materiały zatorowe. Płynny system emboliczny Lava wyprodukowany z NeuoSafe to nieprzylepny płynny materiał emboliczny.