Trombolizę obecną dawką alteplazy rozpoczęto w 1996 r. W ciągu 27 lat od opublikowania badania NINDS niewiele zmieniło się w tej praktyce. Wydłużone okno czasowe zaobserwowane w badaniu 2008 ECASSIII oraz zastosowanie obrazowania multimodalnego w wydłużonym oknie czasowym w leczeniu wskazań udaru o nieznanej etiologii. Jednakże postępowanie w przypadku ostrej reperfuzji w udarze LVO znacznie się zmieniło od czasu przełomowego badania dotyczącego mechanicznej trombektomii przeprowadzonego w 2015 roku i nadal będzie się zmieniać. Było to możliwe dzięki szybkiemu udoskonaleniu technologii mechanicznej trombektomii i oprogramowaniu opartemu na sztucznej inteligencji. Szybki postęp technologiczny doprowadził do szybkiego postępu w dziedzinie terapii wewnątrznaczyniowej, a wcześniejsze ustalenia dotyczące tego, która technika jest bardziej skuteczna: rozróżnienie między urządzeniem do pobierania stentu a mechaniczną trombektomią aspiracyjną stało się mniej jasne. Oczekuje się, że wprowadzenie cewnika 0,88 do odcinka M1 będzie miało zakłócający wpływ na technikę aspiracji, podczas gdy postęp w zakresie stentów do trombektomii może nie być duży.
Wykazano wcześniej, że technika aspiracji Frist Line nie jest gorsza od odzyskiwania stentu. Niemniej jednak kwestie niepełnej reperfuzji, identyfikowalności urządzeń o dużym świetle wewnętrznym, szybkości reperfuzji przy pierwszym przejściu i konieczności stosowania urządzeń wspomagających zostały skrytykowane przez kilku ekspertów, którzy nalegali na zastosowanie najpierw stentu do trombektomii lub techniki skojarzonej. Większość obecnie używanych cewników aspiracyjnych ma średnicę wewnętrzną wynoszącą 0,070-0,074 cala, co odpowiada 1,8 mm, czyli mniej niż 3 mm średnicy światła standardowego segmentu M1. Wyjaśnia to niższy odsetek pierwszego przejścia i częstsze zatorowość dystalną. Co więcej, dane literaturowe potwierdzają wcześniejsze rozważania teoretyczne, że technikę aspiracji można ściśle powiązać z rozmiarem średnicy wewnętrznej (ID). Jedynie rekanalizacja aspiracyjna była znacznie częstsza w przypadku większych ID, a przy większych ID było mniejsze zapotrzebowanie na urządzenia wspomagające.
Jak wspomniano w poprzedniej analizie, technologia aspiracji pierwszego przejścia rozwija się szybko i oczekuje się, że wskaźnik efektu pierwszego przejścia osiągnie 70-80 procent. Oczekuje się, że te udoskonalenia doprowadzą do rutynowego zastosowania klinicznego w ciągu najbliższych kilku lat. Robią to przede wszystkim poprzez zwiększenie rozmiaru urządzenia, co zapewnia późniejszą poprawę siły bezpośredniej aspiracji i pozwala na pełną aspirację skrzepliny, minimalizując w ten sposób zatorowość dystalną. Jednakże kilka innych ulepszeń może wpłynąć na „technologię aspiracji” i zwiększyć skuteczność przyszłych technik aspiracji. W poprzednich eksperymentach wykazano, że pompy aspiracyjne nie zapewniają żadnych dodatkowych korzyści w przypadku aspiracji przeprowadzanej przy użyciu cewnika 0.070 w porównaniu z aspiracją ręczną. Choć brzmi to sprzecznie z intuicją, podciśnienie wytworzone przez pompę musi być utrzymywane w kanistrze o pojemności 1,5 l i rurce o długości 2,7 m, zatem nie jest lepsze od tego wytwarzanego w wyniku ręcznego zasysania za pomocą strzykawki o pojemności 60 ml. Każda pompa aspiracyjna stosowana w praktyce klinicznej kosztuje co najmniej 200-300 euro. Należy o tym pamiętać i nie używać pompy aspiracyjnej lekko, chyba że jest to absolutnie konieczne.
Jednakże pewne ulepszenia w konstrukcji pomp ssących i sztucznej inteligencji mogą stworzyć znaczące korzyści w zakresie zasysania pompy: zwłaszcza zasysanie okresowe i zasysanie przerywane. Kilka raportów wykazało obiecujące wstępne wyniki w przypadku okresowej aspiracji. W pionierskim badaniu Kalousek i zespół odnotowali, że odsetek reperfuzji przy pierwszym przejściu wynosił aż 68,4%, z czego 76,3% w przypadku nowatorskiego układu aspiracji krążeniowej. Wypada to bardzo korzystnie w porównaniu z historycznym efektem pierwszego przejścia wynoszącym 24 procent -30 procent . Aby jednak uzyskać wiarygodne wyniki, należy przeprowadzić dalszą walidację skuteczności aspiracji krążeniowej w randomizowanych populacjach pacjentów i zlecić ocenę wyników osobom nieświadomym rodzaju początkowej aspiracji – można uzyskać najbardziej obiektywne wyniki.